"Czułam się zmieszana nie wiedziałam co powiedzieć byłam cała czerwona"
Nagle do pokoju wszedł Tomek , już bez drogiej marynarki i pięknego złotego zegarka.
-Ej dzieciaki idzcie się przejść!-Powiedział lekkim głosem. Zorientowałam się , że to jest rozkaz i szybko wstałam z kanapy. Ubieraliśmy się z Jankiem w ciszy , a Tomek przyglądał się nam uważnie.
-Tylko nie szalejcie za bardzo.-Roześmiał się , lecz ja znowu poczerwieniałam.
-Co cię interesuje co będziemy robić?-Spytał Janek oschle.
-Idzcie już.-Powiedział Tomek nie odpowiadając ani słowem na pytanie Jaśka. Wyszliśmy z domu i chodziliśmy bez sensu w ciszy. Nagle Jasiek zaczą rozmowę.
-A ty Wiki miałaś kiedyś chłopaka?-Spytał z uśmiechem.
-Nie , a czemu pytasz.-Odpowiedziałam zdziwiona i jednocześnie zarzenowana tym faktem.
-Myślałem , że ty jesteś taka jak twoja mama , no wiesz o co mi chodzi.-Mówił z uśmiechem. Mnie nie było do śmiechu.Wkurzyłam się , jak on mógł tak myśleć?
-Nie niestety nie jestem dziwką tak jak moja matka i mnie nie zaliczysz! Lepiej będzie jak sobie pójdę , powiedz im , że czekam w domu! Emocje miały nademną górę. Byłam strasznie wsciekła I zła na Jaśka.Nie wiedziałam , że mam doczynienia z takim typem , wyglądał na miłego , ale pozory mylą. Wparowałam do domu jak burza i zatrzasnęłam za sobą drzwi.
Zapomniałam kompletnie o tym , że Jasiek teraz się dowiedział gdzie mieszkam.
Z perspektywy Jaśka:
Byłem zły sam na siebie. Musiałem zacząć znajomość od takiego pytania I odrazu ją zniszczyć. Chciałem się upewnić , że nie jest dziwką i czy zaraz sobie nie znajdzie innego, ale mogłem to zrobić potem. Jeden plus jest taki , że znam jej adres więc mogę przyjść nawet jutro i ją przeprosić , tylko nie wiem czy to będzie takie proste jaki mi się wydaje.
--------------------------------------------------------------------------------
A to drugi rozdział , jeśli się wam spodobał napiszcie w komentarzu i dajcie linka innym!
Tutaj odpowiadam na wasze pytania:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz